Schrijvers archief Sara

doorSara

Voortijdige terugkeer team Rwanda

 

Gelet op de ontwikkelingen van het Coronavirus in Nederland en in Rwanda hebben de bestuurders van het Maasstad Ziekenhuis, Lelie zorggroep en Zorgpartners Midden-Holland uit voorzorg besloten om de reis naar Rwanda voortijdig te beëindigen. Deze beslissing is genomen in het belang van de gezondheid van onze medewerkers/vrijwilligers en om zeker te zijn dat zij nog kunnen terugkeren naar huis. De groep hoopt woensdag 18 maart in Amsterdam te arriveren.

We hopen zodra dat weer kan weer een reis naar Afrika te kunnen plannen. Dit zal geheel afhangen van de ontwikkelingen in de wereld. Voor nu willen we jullie hartelijk danken voor alle steun. Fijn dat jullie ons volgen en onze berichten lezen. Zodra er nieuwe informatie is, horen jullie weer van ons!

 

 

 

doorSara

Joanne gaat verder met het project in Rwanda

Joanne, SEH-verpleegkundige bij het Maasstad Ziekenhuis, vertrekt vandaag samen met Ramona en Merel naar het Kibogora Hospital in Rwanda. Ramona sluit aan vanuit Zorgpartnerts Midden-Holland en Merel vanuit Lelie Zorggroep. Samen met zijn 3 vormen ze het ‘dutch team. Joanne is al ruim 8 jaar betrokken bij African Hospitals en is hiervoor twee keer afgereisd naar Ghana voor verschillende projecten. Deze keer zal zij verder gaan met het project ‘SEH en Ambulance’, waar Nieke en Florence vorig jaar oktober mee zijn gestart. Ook Joanne zal trainingen geven aan verpleegkundigen, waarbij deze keer een verdiepingsslagwordt gemaakt rondom traumaopvang en – zorg voor kinderen. Ramona, wondverpleegkundige, zal het wondteam verder trainen en begeleiden. En Merel gaat aan de slag met het implementeren van een protocol rondom de zorg van de CVA-patiënt (beroertezorg).

Houd de komende weken weer de website in de gaten om op de hoogte te blijven van Joanne haar ervaringen.

 

 

 

 

 

 

Vlnr: Joanne, Merel en Ramona.

doorSara

Nienke’s verhaal: “Het mooie Rwanda heb ik voor altijd in mijn hart gesloten”

Graag wil ik jullie meenemen in de ervaringen die ik heb opgedaan in Rwanda. Wat een reis! Wat een land! Met mooie mensen en een prachtig landschap.

We landden in het donker in de hoofdstad Kigali, waardoor ik pas de volgende ochtend de schoonheid van het landschap zag. De rit naar het Kibogora Hospital door het oosten van Rwanda gaf ons schitterende uitzichten. Voor vertrek stonden we nog even stil bij het ‘memorial’ in Kigali over de genocide in Rwanda in 1994.

Dit maakte indruk op mij, omdat dit nog niet zo lang geleden is en ik het mij nog herinner van het nieuws op televisie. Ik was 13 en stond toen niet zo bij stil bij de betekenis ervan. Het museum maakte indruk, maar pas later in de week tijdens het kijken van de film ‘Sometimes in April’ met Iris Elba realiseerde ik mij wat deze mensen hebben meegemaakt. In het leven van iedereen ouder dan 25 jaar speelt deze gebeurtenis nog een grote rol.

In Rwanda lopen mensen langs de kant van de weg, omdat er geen andere plek is om te lopen. Steeds meer wegen worden geasfalteerd, waardoor auto’s steeds harder kunnen rijden. Onderweg zag ik het ene na het andere ongeluk gebeuren met mensen die lopend langs de kant van de weg worden aangereden. Bij aankomst in het ziekenhuis bleek dit in de laatste jaren een steeds groter probleem geworden.

Na aankomst op de compound was het al donker en zijn we snel gaan slapen. De volgende ochtend zijn we naar de kerkdienst geweest van het dorp. Ik ben niet gewend om naar de kerk te gaan, dus een kerkdienst van vier uur was voor mij wel even wennen! We hebben ons officieel voorgesteld in de kerk aan de hele gemeenschap, zodat iedereen ons kenden wist wat we kwamen doen.

De eerste paar dagen in het ziekenhuis moest ik wennen aan de gebruiken, het kennisniveau en welke manier van lesgeven het best werkt. Mensen in het ziekenhuis vinden het erg leuk als je hen groet in hun eigen taal , dus heb ik wat woorden geleerd in het Rwandees. Woorden als ‘goedemorgen’, ‘dankjewel’ en ‘hoe gaat het?’. Het maakt het gemakkelijker om contacten te leggen. Af en toe voelde ik mij een bezienswaardigheid. Vooral kinderen blijven staan om naar je te kijken, je na te roepen of met je mee te lopen.

Het doel van mijn bezoek was inventariseren wat er nodig is op de Spoedeisende Hulp en de ambulance om de processen te verbeteren en welke scholingen er gegeven moeten worden om de kwaliteit op niveau te brengen. Daarom heb ik vooral meegekeken bij de dagelijkse werkzaamheden. Mijn conclusie is dat er zeker ruimte is voor verbetering van de processen. Tegelijkertijd was ik wel onder de indruk van de effectiviteit en de doorstroming op de SEH. Doktoren komen snel als zij worden gebeld en beeldvormend onderzoek wordt direct gedaan. Soms ontstaan wel lange wachttijden, maar dat is in Nederland niet anders.

Zowel voor mij als voor de leerlingen was het lesgeven de eerste keer wel wennen. Ik heb een praktische inslag, wat betekent dat ik ‘mijn leerlingen’ graag aan het werk zet met spelvormen, casuïstiek-voorbeelden en scenariotrainingen. De verpleegkundigen hadden ’s morgens maar een uurtje tijd voor een les. Ik heb geprobeerd de lessen actief te houden door hen bijvoorbeeld het ABCD-spel te laten doen. De studenten van de Kibogora Polytechnic (KP), de hogeschool voor onder andere verpleegkunde, hadden meer tijd: elke middag twee uurtjes. Zij zijn theoretisch goed, maar hebben nog moeite deze kennis te vertalen naar de praktijk. Bijvoorbeeld het vertalen van de klinische blik naar het klinisch redeneren tussen de verschillende orgaansystemen. Zij kunnen de symptomen van astma heel goed uitleggen, maar hebben moeite om deze in de praktijk te herkennen en ernaar te handelen.

De twee weken scholing heb ik aan het einde afgesloten met een volledig scenario met de ABCD-methode. Deze methode was gedurende eerdere reizen ook geïntroduceerd. Ik merkte dat de studenten enthousiast waren over deze actieve methode.

Naast mijn algemene lessen in de ochtend heb ik nog korte lesjes gegeven op de SEH over immobiliseren van de nekwervels en stabiliseren van de rest van de wervelkolom. Heel belangrijk, omdat het aantal aanrijdingen toeneemt. Collega’s gaven lessen over onder andere wonden en neuro-cognitieve stoornissen bij CVA. Deze trainingen waren nieuw voor de studenten en werden goed ontvangen.

In het weekend was er tijd voor ontspanning en het verkennen van het land. We hebben een pittige wandeltocht van 3,5 uur over steile, gladde rotsen en smalle paden gemaakt naar een waterval in het Nyungwe National Park. Het was een prachtige tocht door de mooie, groene Vier Vallei. Aansluitend brachten we een bezoek aan de lokale theefabriek. Het was leuk om de verschillende fasen van bewerking te zien.

Zondag was rustdag. In de ochtend heb ik lekker iets voor mijzelf gedaan en ’s middags zijn we bij het Kivumeer geweest aan het Kumbia-strand. Dit strand ligt vlak bij onze compound en is wat mij betreft een stukje paradijs. In de nabijgelegen lodge hebben we een drankje gedronken.

De laatste periode van onze reis merkte ik dat ik mijn draai in het ziekenhuis had gevonden. Ik vond het jammer om weer te moeten vertrekken. Het voelde voor mij dubbel, want weer naar mijn gezin thuis gaan voelde ook goed.

Het gezelschap waarmee we naar Rwanda reisden was fijn. We voelen alle vier veel passie voor ons vak. We hebben serieus gewerkt en ook veel gelachen samen. Ik heb mij erg op mijn gemak gevoeld en heb mooie herinneringen aan de reis.

De laatste dag in het Kibogora was de dag van de diplomering van de bachelor studenten KP en werden de certificaten uitgereikt. Dit is een officieel moment en wij kregen een ereplekje naast het podium. Er waren zelfs Rwandese mannelijke en vrouwelijke dansers, die een mooi traditioneel optreden verzorgden. Mooi om op deze manier ook iets van de cultuur te zien. Al was het een lange zit.

Op de zaterdag reden we weer terug naar Kigali en vlogen we terug naar Nederland. Thuisgekomen moest ik wennen aan het Nederlandse tempo en het koude weer. Het mooie Rwanda heb ik voor altijd in mijn hart gesloten. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om een bijdrage te leveren aan de gezondheidszorg daar en ben bereid nog een keer terug te gaan als ik daarvoor wordt gevraagd.

Een mooie reis met mooie herinneringen!

doorSara

Nienke voor het eerst naar Afrika!

Nienke op de SEH van het Maasstad Ziekenhuis

Al 15 jaar bij de club

Vijftien jaar geleden ben ik begonnen als verpleegkundige in het MCRZ (Maasstad Ziekenhuis). In 2010 ben ik gediplomeerd als Intensive Care-verpleegkundige en in 2018 als Spoedeisende Hulp-verpleegkundige. Ik werk nu al 15 jaar met veel plezier als verpleegkundige en ben vooral gericht op de acute zorg. Naast het werken op de vloer geef ik ook ALS- (reanimatie) en scenariotrainingen binnen het Maasstad Ziekenhuis op verschillende afdelingen.

Mee naar Rwanda?

Via mijn collega Florence, die al heel lang betrokken is bij de Foundation Maasstad Ziekenhuis for African Hospitals, ben ik gevraagd om deze keer mee te gaan om les te geven op de Spoedeisende Hulp (SEH) en de ambulance en om te inventariseren wat de verpleegkundigen daar nodig hebben om goede acute zorg te bieden. Vanuit de Maasstad-academie geef ik al langer lessen en trainingen, dus via die weg kwam mijn naam een keer ter sprake bij een vergadering van de foundation. Aan het begin van dit jaar vroeg Florence of ik mee wilde en eind augustus kreeg ik het verlossende woord; ik mocht mee! Ik heb deze kans met beide handen aangegrepen, omdat deze te mooi is om te laten schieten. Ik denk namelijk dat ik ook heel veel kan leren van de SEH in Kibogora en hoe zij daar omgaan met spoedgevallen zonder alle moderne apparatuur die wij hebben in Nederland.

Eerste keer naar Afrika

Nooit gedacht eigenlijk dat ik met mijn 38 jaar naar Rwanda (Afrika) zou gaan om les te geven in een ziekenhuis. Mijn eigen man komt uit Aruba en heb ik familie in o.a. Aruba en Sint Maarten. Mijn interesse ligt dus meer aan de andere kant van de oceaan. Hoewel ik wel hoor dat de cultuur van mijn man veel overeenkomsten heeft met de Afrikaanse cultuur, dus wie weet voel ik me helemaal thuis in Rwanda.

Op me af laten komen

Het is voor mij de eerste keer naar Rwanda (überhaupt Afrika) dus ik heb geen idee wat ik daar allemaal kan verwachten. Wat ik vooral hoop is een goed beeld te krijgen van de SEH en wat er in de toekomst nodig is om daar passende lessen te kunnen geven aan verpleegkundigen op de SEH en op de ambulance. Vooraf heb ik natuurlijk een aantal lessen voorbereid, maar op dat moment had ik nog geen goed beeld of dit aansluit op wat ze daar al aan kennis en vaardigheden bezitten. Ik ben een praktisch mens en geef graag les met voorbeelden uit de praktijk, dus ik laat me verrassen. Ik ga proberen aansluiting te zoeken op de SEH in het Kibogora en de verpleegkundigen zoveel mogelijk bij te staan in hun werk. Ik laat het vooral ook op mij af komen deze twee weken!

Benieuwd naar hoe mijn ervaringen zijn geweest na deze reis? Houd Facebook, Instagram en de website in de gaten voor mijn volgende blog!

Groet, Nienke.